‚Myślimy, że blokując to, co nas rani, odgradzamy się od bólu murem. Na dłuższą metę, jednak mur, który uniemożliwia rozwój, rani nas bardziej niż ból, który, jeśli tylko go zniesiemy, wkrótce przemija. Spływa po nas i go nie ma. Wprawdzie zapamiętamy go na długo, ale sam ból, który w chwili największego nasilenia wywoływał w nas poczucie, jakbyśmy mieli od niego umrzeć, ostatecznie znika. Jedynym jego śladem pozostaje wspomnienie. Mury pozostają. Obrastają mchem. Są barierami, które trudno przekroczyć, żeby dotrzeć do innych, żeby dotrzeć do zamkniętych części samych siebie.’
Alice Walker